Mία από τις αγαπημένες μου, αλλά κι τις πιο γνωστές φράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, δια στόματος Μ.Γκάντι, ενός ανθρώπου που αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα ενάντια στη βία, τις φυλετικές διακρίσεις και την αποικιοκρατία.
Πριν μερικά χρόνια, όταν πρωτοάκουσα αυτή τη φράση, σε μια πιο μικρή αλλά και πιο ανέμελη ηλικία δεν είχα καταλάβει ακριβώς ποιο είναι το βαθύτερο νόημά της. Ευτυχώς σήμερα (όχι και τόσα πολλά χρόνια μετά), κατάλαβα πως αυτή η φράση θα έπρεπε να αναγράφεται παντού, ακόμα και στις ταμπέλες των εθνικών οδών. Υπερβολή;
Πιθανότατα, αλλά αν σκεφτούμε τα πράγματα διαφορετικά ίσως δούμε την ουσία που κρύβεται πίσω απ’αυτήν. Πόσες φορές έχεις πιάσει τον ευατό σου να αδιαφορεί, ακόμα και για πολύ βασικά πράγματα; Πόσες φορές έχεις μείνει άπραγος-η μπροστά σε καταστάσεις που σε αφορούσαν και μάλιστα άμεσα; Πόσες φορές περίμενες το καλό που έκανες ν’αναγνωριστεί και στο τέλος δεν άκουσες ούτε ένα ευχαριστώ;
Είμαι σίγουρη πως έχεις χάσει ήδη το μέτρημα. Άλλωστε, τη σήμερον ημέρα η καλοσύνη, η φιλευσπλαχνία, η αλληλεγγύη, η δοτικότητα αποτελούν έννοιες που έχουν χάσει πλήρως το νόημα τους, ενώ τη θέση τους έχουν πάρει η ζήλια, ο φθόνος, η κακία κι όσο πάει το πράγμα γίνεται κι χειρότερο.
Ωστόσο πιστεύω πως, αν αφήσουμε τα πράγματα στη μοίρα τους, το σίγουρο είναι ότι η συνέχεια θα είναι ολέθρια και θα μας βλάψει όλους, άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο δεν έχει και πολλή σημασία. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε, έστω και την ύστατη στιγμή είναι πως, όταν συμβαίνει κάτι, είτε σε μας, είτε στον διπλανό μας, το οποίο εναντιώνεται στα πιστεύω και στη θέληση μας, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να το αλλάξουμε με κάθε τρόπο, χωρίς όρια, χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Είναι μάταιο πλέον να πιστεύουμε πως με κάποιο μαγικό τρόπο, χωρίς να χρειαστεί να κουνήσουμε ούτε το μικρό μας δάχτυλο, οι καταστάσεις θ’αλλάξουν και μάλιστα προς ωφελός μας, αν πρώτα εμείς οι ίδιοι δε κάνουμε κάτι γι’αυτό. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα παραπονεθείς για κάτι που δεν παέι καλά, σκέψου: «Τί έκανες για να πάει καλά; Προσπάθησες όσο θα έπρεπε ή απλά βούλιαξες ακόμα περισσότερο στον καναπέ και άφησες τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους;»
Η απάντηση είναι μέσα σου, όπως κι μια φωνή που ενδεχομένως ασφυκτιά. Ψάχνει τρόπο να βγεί προς τα έξω, ν’ανασάνει. Μην την πνίγεις! Δώστης το οξυγόνο που ζητάει και πάρε ζωή κι συ απ’αυτήν.΄Οτι σε πονάει διώξτο, ότι σε βαραίνει πέτα το, ότι σε χαλάει ΑΛΛΑΞΕ το! ‘«Μικρός ο κόσμος κι εμείς περαστικοί.»
