Πλέον έχει γίνει φαινόμενο που μοιάζει να κρατά γερά στο χρόνο. Εν έτη 2020 τα πάντα γυρνούν στα 90s, ενώ μέχρι πρότινος οι αναφορές διαπραγματευόταν με τα θρυλικά 80s. Ακόμη και τότε η κουλτούρα, η μόδα και η τέχνη μύριζαν κάτι απ’ τα φινετσάτα 50s. Πρόκειται γι αυτό που στην Αμερική αποκαλούν 30-years cycle και έχει επηρεάσει ένα τεράστιο ποσοστό της παγκόσμιας κοινής γνώμης, τον τελευταίο -ας πούμε- αιώνα.

Πράγματι μέχρι και πέρσι πολύς λόγος γινόταν για ότι είχε τις ρίζες του βαθιά στα 80s ή έστω είχε πρωτοεμφανιστεί τότε. Από τον εμβληματικό Ράμπο που γεννήθηκε στις οθόνες το 1982 και φυλούσε το τέλος του για το 2019, μέχρι τη σειρά American Horror Story που επέλεξε να κλείσει τη δεκαετία με το κύκλο “1984” και το Stranger Things που διαδραματίζεται στις αρχές του 1980. Τα μεγαλύτερα hits της pop μουσικής για τη δεκαετία 2010 είναι βγαλμένα από τότε με πρωτοστάτες καλλιτέχνες που ακούν στο όνομα Haims, Bruno Mars, Meg Meyers και αρκετούς ακόμα που θωράκισαν τις νεότερες γενιές με τη μαγεία των… 30 χρόνων πριν. Κι ενώ η νέα δεκαετία μόλις πριν δυο μήνες μπήκε, το αίσθημα νοσταλγίας επιστρέφει και εδρεύει δυναμικά, αρχικά στην 7η Τέχνη. Η επιστροφή των Bad Boys For Life που πρωτοέκαναν την εμφάνιση τους το 1995, ξαναπαρουσιάστηκαν ήδη στις 7 Ιανουαρίου του 2020 και ο Sonic το αγαπημένο video game των 90s, μεταφέρεται στον κινηματογράφο, με τη φωνή του Jim Carrey στο χαρακτήρα του Doctor Eggman. Από την άλλη η Disney φαίνεται να αγαπά το ρεύμα των 30- year cicle περισσότερο απ’ τον καθένα. Από πέρσι είχε αρχίσει τη αντίστροφη μέτρηση για την επιστροφή στα 90s, με το φωτορεαλιστικό remake του Βασιλιά των Λιονταριών, μια παιδική ταινία που κάθε παιδί είχε αγαπήσει και κάθε παιδί είχε στοιχειωθεί από τον θάνατο του Μουφάσα. Η Μulan επανέρχεται δυναμική τον Μάρτιο του 2020 καθώς και πολλά άλλα cartoon είναι έτοιμα να γυρίσουν τους θεατές στη παιδική τους ηλικία. Το The Witches ξαναχτυπά έπειτα από ακριβώς τρεις δεκαετίες και το Space Jam ξεπηδά από το 1996 στο 2021 για να μάθει στο κοινό του τα μυστικά του μπάσκετ και των Looney Tunes για ακόμη μια φορά. Η μόδα και πάλι ανακυκλώνεται επαναφέροντας το λεπτό καρό και τα ψηλόμεσα jeans με ζώνη, σε συνδυασμό με στενά ή φαρδιά τοπς και shirts.

 

Κατά πόσο όμως είναι υγιής όλη αυτή η “συμπεριφορά νοσταλγίας” ; Με πιο ώριμη σκέψη τα πάντα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Απ’ τη μία δηλαδή υπάρχει όλη αυτή η φιλοσοφία των παιδικών μας χρόνων η οποία μας κρατά για πάντα στη νεότητα και την ομορφιά της τότε εποχής, απ’ την άλλη όλο αυτό δεν είναι τίποτα απ’ τη στασιμότητα της ανθρωπότητας και βέβαια της αγοράς, που προφανώς έχει ξεμείνει από καινοτόμες ιδέες και αρκείται σε επαναλήψεις με αποτέλεσμα το Παρόν να πτωχεύει ολοένα και περισσότερο. Το μεγαλύτερο πλήγμα ωστόσο θα έρθει την επόμενη δεκαετία, καθώς τα 90s ήταν η τελευταία απ’ αυτές που “παρήγαγε” κάτι δικό της. Από το 2000 και μετά, η μόδα, οι τέχνες και οι άνθρωποι στηρίχθηκαν μονάχα σε ότι αφορούσε το Παρελθόν, δίχως να δημιουργείται καν η παραμικρή αίσθηση κουλτούρας και οποιαδήποτε διάθεση για αλλαγή.

Οπότε, πόσο ανησυχητική είναι αυτή η κατάσταση; Και πόσο απολαυστική συνάμα; Σε αυτή τη φάση ας αναλογιστούμε τι κληρονομιά θα αφήσουμε στα παιδιά μας, μιας και έχουμε καταντήσει σαν τον σκύλο που δε κάνει τίποτα και απλά κυνηγά την ουρά του.

2

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.