The miseducation of Cameron Post

Η ταινία ”The miseducation of Cameron Post” ή στα ελληνικά ”Η διαπαιδαγώγηση της Κάμερον Ποστ” της ιρανικής καταγωγής Νεοϋορκέζας Ντεσιρέ Ακαβάν (βλ. «Appropriate Behaviour») κυκλοφόρησε το 2018 και προκάλεσε αρκετά θετικές εντυπώσεις. Κέρδισε μάλιστα και το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Σάντανς. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη, τρυφερή, γλυκόπικρη και -ταυτόχρονα αισιόδοξη- ιστορία ενηλικίωσης μιας έφηβης ομοφυλόφιλης -αρχές 90ς- που η κοινωνία θα επιχειρήσει να «διορθώσει». Η ταινία είναι εμπνευσμένη από το ομότιτλο βιβλίο της Εμιλι Μ. Ντάνφορθ το οποίο κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις HarperCollins.

Πιο συγκεκριμένα…

Η ηρωίδα της ταινίας είναι μια ορφανή έφηβη, η Cameron (Chloë Grace Moretz), η οποία μετά το τέλος του σχολικού χορού και της -κατά λάθος- αποκάλυψης της ομοφυλοφιλικής της σχέσης θα έρθει αντιμέτωπη με μια άνωθεν και βίαιη αλλαγή που θα πρέπει να διαχειριστεί. Η θεία της και ο κηδεμόνας της αφού μάθουν ότι διατηρούσε σχέση με μια κοπέλα θα τη στείλουν άρον άρον σε ένα θρησκευτικό κέντρο. Συγκεκριμένα, σε ένα θεραπευτήριο «σεξουαλικών διαστροφών» που ως στόχο έχει να φέρει στον ίσιο δρόμο όλους αυτούς τους νέους που λοξοδρόμησαν και ενέδωσαν στην αμαρτία της ομοφυλοφιλίας.

Cameron Post
vice.com
Τεχνικές από-ομοφιλοφυλοποίησης

Η σκηνοθέτιδα φτιάχνει μια όμορφη ταινία που καταφέρνει, σε μεγάλο βαθμό, να ξεφύγει από τα κλισέ που μας έχουν συνηθίσει οι ταινίες του queer σινεμά τα τελευταία χρόνια. Όχι τελείως βέβαια, αλλά ξεφεύγει. Η Ακαβάν καταθέτει μια ημιοβιογραφική ταινία. H ίδια στο παρελθόν είχε ενταχθεί σε κέντρο απεξάρτησης για διατροφικές διαταραχές. Μάλιστα, κάπου περιγράφει σε μια συνέντευξή της, ότι δεν είχε αντιληφθεί ότι βασίστηκε, εν μέρει, και στις δικές τις προσωπικές εμπειρίες μέχρι που διάβασε το σενάριο. Κάποιος θα σκεφτεί ότι δεν είναι το ίδιο ένα κέντρο απεξάρτησης για θέματα βάρους με ένα κέντρο που χρησιμοποιεί τεχνικές «από-ομοφιλοφυλοποίησης» (conversion therapy).

Πράγματι, από τη βάση τους είναι διαφορετικά, έχουν όμως μια κοινή συνισταμένη και αυτή είναι η ιδέα του «δεν είσαι όπως θα έπρεπε. Ή καλύτερα όπως θα σε θέλαμε. Και πρέπει να σε κάνουμε καλύτερα». Κοινή αναφορά είναι η ιδέα του αφήνω τη ζωή, συνήθως ενός «προβληματικού» εφήβου, στην κρίση των ενήλικων. Αφήνω δηλαδή τη ζωή, τις επιλογές και τις παρορμήσεις ενός νέου σε «σύγχυση» στα χέρια άλλων για να τον κάνουν καλύτερα. Δίχως ωστόσο να ξέρουμε, μικροί και μεγάλοι, ποιο ακριβώς είναι αυτό το «καλύτερα». Και, εν τέλει, για ποιον είναι «καλύτερα».

Cameron Post
tumblr.com

Κανένας διάλογος, καμιά φωνή της λογικής δεν αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Οικογένειες αρνούνται τα παιδιά τους γιατί δεν ανταποκρίνονται στον ορίζοντα προσδοκιών και τους δικούς τους (ανεκπλήρωτους) στόχους. Τα παιδιά στάλθηκαν στο χριστιανικό αυτό κέντρο γιατί μερικά είναι πιο θυληπρεπή από όσο αντέχει η τοξική αρρενωπότητα κάποιων πατεράδων. Άλλα γιατί προέρχονται από δυσλειτουργικές οικογένειες που τους οδήγησαν σε λάθος επιλογές. Άλλα γιατί είναι κορίτσια και έχουν μια αδικαιολόγητη αγάπη για τα αθλήματα. Μια αγάπη που πάει κόντρα στις κοινωνικές επιταγές που επιφυλάσσει η κοινωνία για τα κορίτσια. Μια αγάπη που σύμφωνα με τους θεραπευτές (ο Θεός να τους κάνει) είναι και η κύρια αιτία που τα παιδιά αυτά «συγχύστηκαν» ως προς τις σεξουαλικές τους επιλογές.

“For When I am Weak, Then I am Strong”

Δεν θα κάνω άλλα σχόλια πάνω στα προαναφερθέντα, γιατί πραγματικά σε πιάνει μια σύχγυσις όταν βλέπεις που μπορεί να φτάσει ο παραλογισμός της θρησκοληψίας. Έστω και αν αυτός δίνεται μέσα από κλίσε μοτίβα και κάποιες υπερβολές στην ταινία. Θα μείνω όμως σε μια σκηνή της ταινίας που μου έμεινε. Σε κάποιο σημείο, ένας από τους χαρακτήρες, ο Μαρκ, τη στιγμή που κάνουν group therapy θα μας παραδώσει μια εξαιρετική ερμηνεία.

Νωρίτερα, ο Μαρκ έχει λάβει ένα γράμμα από τον πατέρα του. Ο πα-τέρας αυτός αρνείται να δεχτεί τον γιο του πίσω στο σπίτι. Στο γράμμα χαρακτηριστικά αναφέρει:

Αρνούμαι το αίτημά σου για την επιστροφή στο σπίτι μέχρι το τέλος αυτού του εξαμήνου. Παραμένεις ακόμη πολύ θηλυπρεπής και αυτό είναι μια αδυναμία την οποία δεν μπορώ να ανεχτώ μέσα στο σπίτι μου

Μετά από αυτό, ο Μαρκ, θα ζητήσει να διαβάσει σε όλη την ομάδα φωναχτά ένα απόσπασμα από τη Β’ Προς Κορινθίους Επιστολή (12:10), και θα αφού ολοκληρώσει την απαγγελία θα φωνάξει. Και θα επιμένει στην τελική πρόταση: ‘‘For When I am Weak, Then I am Strong” –μέχρι και της δικής του «τελικής πτώσεως».

Cameron Post

Η ομορφιά της ταινίας

Για μένα η ομορφιά και το ιδιαίτερο της ταινίας βρίσκεται στην εστίαση που κάνει στη μη αλλαγή. Στη σημαντικότητα και τη σπουδαιότητα του να παραμένεις ο εαυτός σου. Η εστίαση της (ελλειπτικής κυρίως) αφήγησης δε μένει στο πρόβλημα της σεξουαλικότητας και του φύλου. Η Ακαβάν δεν αναλώνεται σε δραματικούς και βαρύγδουπους διαλόγους, ακολουθεί τη φόρμα του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά, αρκείται στη απόδοση της έντασης και της ψυχογράφησης μέσα από την κινηματογράφιση στο γεμάτο προβληματισμό βλέμμα της Κάμερον. Ένα βλέμμα το οποίο, αφού βρει το παρεάκι, τη νέα οικογένεια, θα ξεπεράσει όλες τις δεύτερες σκέψεις και θα βρει την εσωτερική δύναμη να ακολουθήσει το δικό του δρόμο.

Cameron Post

Ίσως σε μερικά σημεία η ταινία να υιοθετεί κάποια κλισέ, με το «κατηγορώ» της να δείχνει το δάχτυλο αποκλειστικά στον θρησκόληπτο παραλογισμό. Ίσως, αν εστίαζε περισσότερο στη ψυχογράφηση όλων των χαρακτήρων να είχαμε μια ταινία νέων ηθοποιών. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ταινία -απότομης- ενηλικίωσης που δίνει αρκετά όμορφα τα συναισθηματικά αδιέξοδα της ενηλικίωσης που μας  συνόδευαν – ή και συνοδεύουν ακόμη μερικούς από εμάς.

Δες τη σελίδα μας στο Facebook

Δες τη σελίδα μας στο Instagram

Δες τις δράσεις μας

Δεσποινίς Τρίχρωμη- “Φίλες”

 

1

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.