Συζήτηση με δύο ανερχόμενα ταλέντα της λαϊκής μουσικής σκηνής

Σε μία παράφραση της γνωστής φράσης " Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι", εδώ ταιριάζει καλύτερα το "Κύλησε το μικρόφωνο και βρήκε το μπουζούκι", καθώς αναφερόμαστε στον Φίλιππο Τρίπη και τον Παναγιώτη Ζαπουνίδη.

 

  • Πείτε μου λίγα λόγια για εσάς.

Π: Είμαι ο Παναγιώτης Ζαπουνίδης και είμαι 21 ετών. Αν και δεν σπουδάζω κάτι, ασχολούμαι με την μουσική και προσπαθώ να σπουδάσω πάνω σε αυτό το αντικείμενο. Παίζω δύο όργανα, κιθάρα και μπουζούκι, πάνω απ’ όλα, όμως, αυτό που ξέρω και κάνω καλύτερα είναι να τραγουδάω.

Φ: Εγώ είμαι ο Φίλιππος Τρίπης είμαι 20 ετών και κατάγομαι από την Σχοινούσα. Το μεγάλο μου πάθος είναι το μπουζούκι με το οποίο ασχολούμαι εδώ και 14 χρόνια. Δεν το έχω βαρεθεί καθόλου όλο αυτόν τον καιρό, ίσα ίσα το λατρεύω περισσότερο

  • Πως ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με την μουσική;

Π: Κοίτα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έλεγα πως θέλω να γίνω τραγουδιστής. Βέβαια, μέχρι και την ηλικία των 15 δεν είχα ασχοληθεί με αυτό σοβαρά ούτε πρόσεξα ποτέ αν είχα ταλέντο σε αυτό. Μέχρι την στιγμή που έπιασα μια κιθάρα στα χέρια μου και όντας αυτοδίδακτος άρχισα να σιγοτραγουδώ παράλληλα.

Φ: Αφορμή για να μάθω μπουζούκι ήταν ο πατέρας μου που έπαιζε μικρός μπουζούκι. Όταν για πρώτη φορά στα 6 μου είδα το μπουζούκι του ενθουσιάστηκα και ζήτησα από τον παππού μου να μου αγοράσει ένα μπαγλαμά. Λίγο καιρό αργότερα ξεκίνησα με τον Γιώργο Ψυχογιό μαθήματα. Έπειτα, στην ηλικία των 12 ετών, είχα την τύχη να γνωρίσω και να γίνει δάσκαλός μου μέχρι και σήμερα ο Ανδρέας Καραντίνης, τον οποίο θαύμαζα από μικρή ηλικία. Γενικότερα, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου χωρίς να κρατάω ένα μπουζούκι.

  • Σκεφτόσασταν από την αρχή ότι θα ασχοληθείτε επαγγελματικά με αυτό;

Π: Από μικρός έλεγα, ότι θα γίνω τραγουδιστής, παρά τα ερεθίσματα που είχα από το κοντινό μου περιβάλλον. Στο τέλος, όμως, το βρήκα και όσα άτομα στην αρχή με απέτρεπαν από το να ασχοληθώ με το τραγούδι πίστεψαν σε έμενα και δικαιώθηκα, εφόσον αυτή η δουλειά είναι η μόνη που με γεμίζει και με κάνει να νιώθω δημιουργικός, αν και έχω περάσει και από άλλες δουλειές.

Φ: Ακριβώς, το ίδιο θα έλεγα. Αν και στην αρχή είχαν θέματα οι δικοί μου για αυτή την δουλειά λόγω των αντιλήψεων που είχαν για την νύχτα, εγώ ήξερα ακριβώς τι ήθελα.Όμως, με στήριξαν αρκετά και σε οικονομικό και σε ψυχολογικό τομέα.

  • Πότε ενώθηκαν οι δρόμοι σας;

Φ: Γνωριστήκαμε πριν από ένα χρόνο περίπου στα μαθήματα μπουζουκιού που κάναμε μαζί με τον Ανδρέα Καραντίνη. Αμέσως, καταλάβαμε, ότι ταιριάζουμε.

  • Πότε ήταν η πρώτη σας δουλειά σε αυτόν τον χώρο;

Π: Η πρώτη μου δουλειά ήταν στα 18 μου. Θυμάμαι, ότι ήταν σε ένα μαγαζί στο Μοναστηράκι με 3 μου φίλους, μία εκ των οποίων ήταν και η Αγάπη που έπειτα γράψαμε μαζί και ένα τραγούδι. Ήταν μία ωραία εμπειρία, αλλά νομίζω πως έχω αλλάξει πολύ από τότε.

Φ: Αν θυμάμαι καλά, η πρώτη μου δουλειά ήταν στα 16 μου σε ένα μαγαζί στην Αργυρούπολη. Στη συνέχεια, αφού τελείωσα το σχολείο και την θητεία μου στο στρατό, αποφάσισα, ότι πρέπει να ασχοληθώ με αυτό πιο επαγγελματικά.

  • Είναι αλήθεια, αυτό που λένε, ότι, όταν ανεβαίνεις πάνω στην σκηνή, όλα είναι διαφορετικά;

Π: Μπαίνεις σε αυτή τη λογική. Δηλαδή, ότι τώρα πιάνω το μικρόφωνο και το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να διασκεδάσω τον κόσμο και να αφήσω στην άκρη όλα όσα μου συμβαίνουν στην καθημερινότητά μου. Μπαίνω στον ρόλο του καλλιτέχνη, του ψυχαγωγού και πρέπει να δείξω τον καλύτερό μου εαυτό. Διαφέρει από τις άλλες δουλειές σε αυτό τον τομέα.

Φ: Επειδή αυτό που κάνω είναι αυτό που ήθελα από μικρός και το αγαπούσα, κάθε φορά που πιάνω το μπουζούκι, ξεχνάω ό,τι υπάρχει και είμαι πλήρως αφοσιωμένος σε αυτό που κάνω. Εφόσον μου αρέσει αυτό που κάνω, δεν έχω κάτι άλλο να σκεφτώ πέρα από το να παίξω και να περάσω καλά.

 

  • Ποια θεωρείτε, ότι είναι η μεγαλύτερη δυσκολία σε αυτή την δουλειά;

Π: Μάλλον, θα έλεγα, ότι είναι ο τρόπος που αναγκαστικά ζεις. Δηλαδή, το να ξυπνάς σχετικά αργά, να χάνεις κατά κάποιο τρόπο τις μέρες σου, να μην συμβαδίζει το πρόγραμμά σου με το πρόγραμμα των άλλων.

Φ: Συμφωνώ με τον Παναγιώτη. Επιπλέον, σε αυτή την δουλειά χρειάζεται να συνυπάρξεις με πολλά άτομα με ιδιαίτερους χαρακτήρες και απαιτήσεις. Με άλλα λόγια, σε αυτή την δουλειά πρέπει να καταφέρεις να βγάλεις ένα ωραίο αποτέλεσμα με άτομα που συνήθως δεν τα γνωρίζεις καθόλου. Αλλά αν κάποιος αγαπάει αυτό που κάνει, δεν πιστεύω θα έρθει αντιμέτωπος με ιδιαίτερες δυσκολίες.

  • Ποια είναι μία από τις στιγμές που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

Π: Μία τέτοια στιγμή ήταν όταν είχε έρθει στο μαγαζί ένα ζευγάρι που έκλειναν 60 χρόνια γάμου και τους παίξαμε ένα ερωτικό τραγούδι για να χορέψουν. Ο άντρας είχε γονατίσει και ένιωθα πως τραγουδούσα για κάποιον που ένιωθε κάθε λέξη που τραγουδούσα. Πραγματικά ήταν μαγικά.

Φ: Για μένα η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν παίζαμε στο μαγαζί και ήταν ένας ηλικιωμένος  άντρας που τον έβλεπα να κλαίει, επειδή είχε κάποιο κινητικό πρόβλημα και δεν μπορούσε να σηκωθεί. Στενοχωρήθηκα πολύ, γιατί έβλεπα πως το ήθελε πολύ, αλλά στο τέλος κατάφερε να σηκωθεί και να χορέψει.

  • Παναγιώτη, ξέρουμε, ότι έχεις λάβει μέρος στo «The Voice». Μίλησέ μας για την εμπειρία σου.

Ήταν μία υπέροχη εμπειρία και θα το συνιστούσα σε οποιονδήποτε πιστεύει πως έχει κάποιο ταλέντο, ώστε να δοκιμάσει τις δυνατότητές του. Είμαι ευχαριστημένος από τον εαυτό μου, θα άλλαζα μόνο κάποια τεχνικής φύσεως πράγματα. Στο τέλος, όμως, μόνο θετικά λόγια έχω να πω, από το να γνωρίσω νέα άτομα μέχρι να ακούσω την γνώμη των κριτικών. Θα ξαναπήγαινα μόνο εάν είχα να δώσω κάτι, δηλαδή να εξελιχθώ.

  • Πείτε μας ένα πρότυπό σας και ένα όνειρό σας.

Φ: Το πρότυπό μου είναι ο Ανδρέας Καραντίνης και ένα όνειρό μου είναι αν και το έχω πραγματοποιήσει εν μέρει να παίξω σε μία μεγάλη σκηνή μαζί του. Με τον Ανδρέα έχω περάσει πολλές περισσότερες ώρες μαζί του. Θα μπορούσα να πω ότι πλέον είμαστε φίλοι, κάτι που δεν θα  μπορούσα να φανταστώ ποτέ και για μένα είναι κάτι σαν «Δεύτερος Πατέρας» μου. Εκείνος με έκανε αυτόν που είμαι τώρα.

Π: Σίγουρα και εγώ λατρεύω τον Ανδρέα. Παρ’ όλα αυτά ως μουσικό μου πρότυπο έχω τον Αντώνη Βαρδή τον οποίο από την πρώτη στιγμή που τον άκουσα τον λάτρεψα και τον θεωρώ δάσκαλό μου ακόμα και αν δεν τον έχω γνωρίσει. Θα μπορούσα να προσθέσω τους Γιάννη Πάριο, Γιώργο Νταλάρα. Είδωλο για μένα, όμως, αποτελεί ο Στέλιος Καζατζίδης. Ένα μεγάλο μου όνειρο είναι να καταφέρω να πετύχω κάτι που να αφήσω το στίγμα μου.

  • Πείτε μας που μπορούμε να σας βρούμε αυτή την περίοδο

Κάνουμε γενικά αρκετές εμφανίσεις. Αυτόν τον καιρό προετοιμαζόμαστε για τις 7 Μαρτίου που θα παίξουμε στο Μουσικό Κουτί. Θα είναι ένα αφιέρωμα σε πολλούς μεγάλους δημιουργούς. Για να δώσουμε μία ιδέα θα πούμε από Μανώλη Χιώτη μέχρι Μίμη Πλέσσα, αλλά και Γιώργο Θεοφάνους. Ήταν κάτι που σκεφτόμασταν και θέλαμε πολύ. Θα παρουσιάσουμε  μία πολύ προσεγμένη δουλειά με τραγούδια που αγαπάει όλος ο κόσμος. Θα είναι μία βραδιά για όσους αγαπάνε το καλό ελληνικό λαϊκό τραγούδι.

4

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.