Κάθε φορά που βλέπω κάποιον στον δρόμο να τρέχει η κάποιον στο λεωφορείο με τσάντα προπόνησης αθλητικά και καταϊδρωμένο, προσπαθώ να φανταστώ την προπόνηση που έκαναν, πόσες ώρες προπονήθηκαν, αν κάνουν πρωταθλητισμό.

Και η αλήθεια είναι πως πολύς κόσμος όταν τους βλέπει, δεν καταλαβαίνει ακριβώς την ψυχική και σωματική φθορά που περνάει ένα άτομο που κάνει πρωταθλητισμό, ή έστω παίρνει σοβαρά το άθλημα του. Αθλούμαι 13 χρονιά και δεν θεωρώ τον εαυτό μου πρώτης κλάσεως αθλήτρια και ούτε πρόκειται ποτέ νομίζω, γιατί πάντα υπάρχουν άτομα που θα δουλεύουν πιο πολύ από μένα, θα κάνουν πιο πολλές ώρες προπόνησης, θα ασχολούνται αποκλειστικά με αυτό και το θεωρώ ειλικρινά ασέβεια προς τα πρόσωπα τους να δηλώνω πως είμαι κάτι το οποίο δεν έχω κατακτήσει στο έπακρον.

Ήμουν αρκετά τυχερή όμως να μου δοθεί μια θέση στην εθνική ομάδα της ομοσπονδίας Γου Σου Κουνγκ Φου για ένα Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Ακούγεται συναρπαστικό αρχικά, αλλά η προετοιμασία για κάτι τέτοιο είναι περισσότερο χαοτική ή τουλάχιστον έτσι ήταν για μένα.

Τα πρωταθλήματα λοιπόν για πολλούς αθλητές αποτελούν μια επένδυση, επένδυση χρόνου, κόπου και στις περιπτώσεις μεγαλύτερων πρωταθλημάτων του εξωτερικού, μια μεγάλη επένδυση χρημάτων (αφού το κράτος δεν χρηματοδοτεί αρκετές ομοσπονδίες που στέλνουν εθνικές ομάδες στο εξωτερικό).

Ξέρω λοιπόν από πρώτο χέρι πως είναι κάποιος να επενδύει σε σένα και εσύ συνεπώς να πρέπει να επενδύσεις στον εαυτό σου και στις προσπάθειες σου.

Κανέναν δεν καταλαβαίνει πραγματικά το τι εστί να λέγεσαι αθλητής, και να υποστηρίζεις αυτόν τον τίτλο. Κάποιοι άνθρωποι προετοιμάζονται για αυτές τις εκδηλώσεις μια ζωή κάνουν κάθε μέρα πολύωρες προπονήσεις ,διατροφές και υφίστανται άφθονη ψυχολογική πίεση. Από τους εαυτούς τους και πόσο μάλλον από τους γύρω τους. Και όταν λέω από τους γύρω, εννοώ τις προσωπικές σκέψεις για τις προσδοκίες των ανθρώπων στο περιβάλλον του. Οι φίλοι μας που μας ακούνε να γκρινιάζουμε και να μην έχουμε όρεξη γιατί είμαστε κουρασμένοι, οι γονείς μας που στηρίζουν τις προσπάθειες μας παρ’όλα τα νεύρα και τις ανησυχίες μας, τους προπονητές μας που τα βάζουν με τις συνήθειες μας και το πείσμα μας, προσπαθώντας μόνο να μας κάνουν καλύτερους.

Δεν νομίζω πως μπορώ να μετρήσω τις φορές μέσα στους μήνες που έκανα σοβαρή προετοιμασία που γυρνούσα σπίτι κλαίγοντας, είτε από άγχος, είτε από κούραση, είτε από απόγνωση. Πόσες φορές δήλωσα στους γονείς μου ότι θα τα παρατήσω και δεν θα πάω πουθενά και την επόμενη μέρα πήγαινα για προπόνηση λες και δεν είχε γίνει τίποτα. Ατελείωτες ώρες συζητήσεων με τους δικούς μου για τον στόχο που έχω, για την εμπειρία που πρέπει να εκμεταλλευτώ και πόσο όλα αυτά στο τέλος θα βγάζουν νόημα και θα αξίζουν.

Το κομμάτι της φθοράς δεν έρχεται μόνο στον σωματικό πόνο που εννοείται ότι είναι κύριο θέμα στην προετοιμασία, αλλά στον ψυχικό πόνο, εκεί που τα πράγματα για κάποιο λόγο δεν πάνε καλά, από κούραση, από διάθεση. Το βάρος στους ωμούς γίνεται σιγά σιγά μεγαλύτερο και η πίστη στις δυνάμεις μας ξεκινά να ξεθωριάζει. Κατά την γνώμη μου το μόνο σημείο που φαίνεται ο αθλητής είναι εκείνο. Εκείνο το σημείο που η πίστη στο άθλημα και η σκέψη της δικαίωσης των κοπών μπαίνει πάνω από την φθορά και την κούραση. Είναι βέβαιο πως όλοι οι άνθρωποι που προπονούνται το έχουν νιώσει και μπορεί να το νιώθουν κάθε μέρα μετά από τις προπονήσεις τους άλλες φορές λιγότερο, άλλες περισσότερο. Λέγεται νίκη. Καθαρή, προσωπική νίκη και είναι η μονή που οδηγεί στο βάθρο

Μπορεί να ακούγεται κλισέ, μπορεί να ακούγεται πανομοιότυπο αλλά είναι και η μοναδική αλήθεια. Η μικρές καθημερινές νίκες είναι το μόνο πράγμα που οδηγεί σε εκείνη την μεγάλη μεγαλειώδη νίκη, εκείνη που όλοι μπορούν να σε δουν για την δουλειά και τους κόπους σου.

Το νόημα όμως είναι πως είτε ανέβεις εκείνο το βάθρο είτε όχι η μικρές αυτές νίκες είναι πολύ μεγαλύτερες από τους τίτλους όλου του κόσμου. Στο τέλος είναι η αλήθεια πως είσαι ο μονός που ξέρεις πόσο πραγματικά προσπάθησες, πόσο προπονήθηκες και πόσο πίστεψες σε σένα.

Το να είσαι αθλητής σημαίνει να έχεις υπομονή ενώ πρέπει να επιμένεις, να μπορείς να έχεις έλεγχο του εαυτού σου χωρίς να μπορείς να ελέγξεις απόλυτα το γύρω σου, να ανέχεσαι τον σωματικό πόνο ενώ περιθάλπεις τον εσωτερικό. Είναι πολλά και είναι και δύσκολα και γι’ αυτό ίσως δεν έχουν την αντοχή το κάνουν όλοι.

Ευκαιρίες στην ζωή όπως είναι ένα πρωτάθλημα και πόσο μάλλον πανευρωπαϊκό, έρχονται λίγες φορές. Είμαι ευγνώμων για την εμπειρία που είχα και δεν θα την άλλαζα ποτέ παρ΄ολη την διαδρομή η οποία για να είμαι ειλικρινής, σφυρηλάτησε τον χαρακτήρα μου κατά ένα μεγάλο κομμάτι και ίσως πιο πολύ από οτιδήποτε έχω ζήσει.

Ο αθλητισμός έχει θέση στην ζωή όλων μας και διδάσκει κάτι κάθε μέρα, προσφέρει εμπειρίες που το πιο πιθανό είναι να μην τις αποκτήσει ποτέ κάποιος ο οποίος δεν αθλείται. Είναι μια μικρή απόφαση η οποία φέρνει μεγάλες αλλαγές και αποφέρει αποτελέσματα σε όλους τους τομείς.

Εσύ, ακόμα να ξεκινήσεις;

 

5

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.