Ο χτύπος του πρώτου κουδουνιού για τα προσφυγόπουλα, στάθηκε ανίκανος να σηματοδοτήσει τη λήξη ακραίων συμπεριφορών. Τι μέλλον έχουμε σαν κοινωνία, όταν κλειδώνουμε τα σχολεία μας;

Το μεσημέρι της Δευτέρας 10 Οκτωβρίου χτύπησε το πρώτο κουδούνι για εκατοντάδες προσφυγόπουλα που -δυστυχώς γι’αυτά- βρίσκονται στην Ελλάδα, σημαίνοντας την έναρξη μιας σχολικής χρονιάς με καθυστερήσεις και προβλήματα, λόγω αντιδράσεων μιας μερίδας γονέων στο Ωραιόκαστρο, τη Μυτιλήνη, τη Βόλβη και άλλες περιοχές της Ελλάδας. Παρόλα αυτά, περίπου 1.500 παιδιά ξεκίνησαν το τετράωρο πρόγραμμα τους που περιλαμβάνει τα πιο βασικά και χρήσιμα μαθήματα, όπως την εκμάθηση της ελληνικής αλλά και μιας ξένης γλώσσας.

Νωρίτερα, γονείς και κάτοικοι είχαν συγκεντρωθεί έξω από το 1ο δημοτικό σχολείο Ωραιοκάστρου, διαδηλώνοντας κατά της έναρξης εκπαίδευσης προσφυγόπουλων, ενώ στη Μυτιλήνη οι γονείς τοποθέτησαν μέχρι και λουκέτο στην πόρτα του 8ου δημοτικού σχολείου, σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν την είσοδο των παιδιών προσφύγων στο κτίριο. Εχθές και σήμερα, στο δήμο Βόλβης οι γονείς δεν έστειλαν τα παιδιά τους στο σχολείο, αντιδρώντας στην κοινή φοίτηση των παιδιών τους με πρόσφυγες.

Κι ενώ έχουν συμβεί όλα αυτά, δημοσιεύεται η παραπάνω φωτογραφία… Στέκομαι και την κοιτάζω καλύτερα… Δείχνει έναν πιτσιρικά με ένα πλατύ χαμόγελο να χαιρετά κάποιον, καθώς ετοιμάζεται να μπει για πρώτη φορά μετά από καιρό σε σχολική αίθουσα. Κι αναρωτιέμαι, “τι φταις κι εσύ παιδάκι μου;”. Αλήθεια, τι φταίει; Τι φταίει που η κυβέρνηση δεν μπορεί να χειριστεί το προσφυγικό ζήτημα σωστά; Που δεν μπορεί να περιθάλψει και να διοχετεύσει τους ανθρώπους αυτούς και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Που δεν στέλνει όσους εκμεταλλέυτηκαν την κατάσταση στη Συρία για να εγκατασταθούν στην Ελλάδα, πίσω στις πατρίδες τους; Άκουσα και διάβασα πολλά παράπονα και λόγους για τους οποίους τα προσφυγόπουλα δεν θα πρέπει να γίνουν αποδεκτά. Όπως για παράδειγμα, ότι τα σχολεία λειτουργούν με τεράστιες ελλείψεις και θα έπρεπε πρώτα, να είχαν εξοπλιστεί επαρκώς για να καλύπτουν τις ανάγκες των Ελλήνων μαθητών. Τα σχολεία όμως λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο εδώ και χρόνια. Τότε όμως δεν μας ένοιαζε, ενώ τώρα μας φλέγει. Τότε δεν κλειδώναμε σχολεία, ενώ τώρα κλειδώνουμε.

Δεν θα αναλωθώ στις πολλές και διαφορετικές πτυχές του προσφυγικού θέματος και τα σφάλματα της κυβέρνησης. Υπάρχουν ποικίλλες απόψεις και αντικειμενική αλήθεια δύσκολο να βρεθεί. Θα επιμείνω όμως στο θέμα του σχολείου. Γιατί το σχολείο είναι χώρος πιο ιερός κι από την εκκλησία. Μέσα σε αυτό διακινείται η Γνώση, αναζητάται η Αλήθεια, αντάλλασονται ιδέες και από αίθουσα σε αίθουσα ακούγονται γέλια και φωνές παιδικές. Στο σχολείο μαθαίνουμε την αξία της φιλίας, σχηματίζουμε τα όνειρα μας κι ανοίγουμε το μυαλό μας για να γίνει πιο δεκτικό. Το σχολείο λοιπόν είναι χώρος αντίστοιχος με ένα ναό. Κι ένας τέτοιος χώρος δεν μπορεί παρά να δεχτεί όλα τα παιδιά ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής, θρησκευτικού προσανατολισμού ή οποιασδήποτε άλλης τοποθέτησης.

Τα μικρά παιδιά λοιπόν είναι τα αθώα θύματα αυτής της κατάστασης. Θύματα του πολέμου, θύματα της μετανάστευσης. Ας μην γίνουν θύματα της αγραμματοσύνης. Ας τα αφήσουμε να μάθουν, να κερδίσουν όσα μπορούν από το σχολείο, γιατί είναι η μόνη τους ελπίδα για να αποφύγουν τους δρόμους του μίσους. Κι ας μην κλείνουμε την πόρτα ούτε στα δικά μας παιδιά. Οι κινήσεις των γονέων αυτών με τα λουκέτα και τις ελληνικές σημαίες είναι ντροπιαστικές και ακραίες. Και είμαι σίγουρη πως η ελληνική σημαία που υψώνουν και ο εθνικός ύμνος που βγαίνει από τα στόματα τους, οι στίχοι που έγραψε ο ποιητής Σολωμός, δεν φανερώνουν την υπερηφάνεια και την αγάπη προς τη χώρα μας. Φανερώνουν μίσος, έχθρα και περιθωριοποίηση.

«Ρατσισμός είναι η κάθε μορφής απαξίωση ανθρώπου από άνθρωπο. Ρατσισμός είναι η περιφρόνηση, η απαξίωση του “διαφορετικού”. Ρατσισμός είναι η άδικη και μεροληπτική αντιμετώπιση από τον δήθεν “ανώτερο” στον δήθεν “κατώτερο”.» Τα λουκέτα και οι υπογεγραμμένες αποφάσεις συνελέυσεων που δηλώνουν την άρνηση παιδιών σε σχολεία είναι πληγή. Αυτοί οι γονείς είναι ρατσιστές και το θεωρούν εύσημο. Κι έτσι πορευόμαστε από πάντα και για πάντα. «Να περιθωριοποιούμε τα παιδιά. Τα παιδιά που δεν φταίνε. Αλλά ΘΑ φταίξουνε.» Κι όμως το χαμόγελο αυτού του πιτσιρικά ήταν νίκη. Τα χειροκροτήματα και τα καλωσορίσματα των μαθητών στους πρόσφυγες συμμαθητές τους ήταν νίκη. Ξεκάθαρες νίκες. Ενάντια σε κάθε φασισμό και κάθε διάκριση. Κι έπονται κι άλλες…

Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ. 
Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.
Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα ’ρχόνταν τα λουλούδια
θα ’ρχότανε και η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!
(στίχοι: Γιάννης Ρίτσος, από το ανθόλογιο του Δημοτικού)
Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδάκια!

Φωτογραφία από: www.lifo.gr/now/greece/117043

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.