Στις μέρες μας ως αποτέλεσμα όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται «στην αμαρτία», δηλαδή ατελείς με τάση προς το κακό. Εξαιτίας αυτής της αμαρτίας που έχουμε «κληρονομήσει», του προπατορικού αμαρτήματος, δηλαδή, αρρωσταίνουμε, γερνάμε και πεθαίνουμε. Βιώνουμε τις άσχημες συνέπειες των λαθών μας, αλλά και των άλλων γύρω μας. Άλλωστε στηρίζεται μία ολόκληρη θεωρία γύρω από το <<αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα>>.

Ας δούμε όμως τη θεωρία που αναπτύσσεται γύρω από το Προπατορικό Αμάρτημα. Την αρχή όλων…

Σύμφωνα με τη Βίβλο, όταν ο Θεός τοποθέτησε τους πρωτόπλαστους Αδάμ και Εύα στην Εδέμ, τους επέτρεψε να τραφούν από όλους τους καρπούς του κήπου, εκτός από αυτόν του δένδρου της γνώσης του καλού και του κακού. Ο όφις όμως ή αλλιώς ο διάβολος ο οποίος ήταν κι αυτός εγκατεστημένος στον κήπο παραπλάνησε την Εύα λέγοντάς της, πως αν έτρωγε το συγκεκριμένο-απαγορευμένο καρπό θα μπορούσαν κι αυτοί να γίνουν παντοδύναμοι, υποστηρίζοντας πως αυτός ήταν ο λόγος όπου ο Θεός έθεσε την απαγόρευση. Ακούγοντας αυτά τα λόγια η Εύα παρασύρθηκε από τη μαγεία της γνώσης κι έφαγε από τον καρπό δίνοντας και στον Αδάμ. Όταν ο Θεός τους φώναξε να του εξηγήσουν το λόγο που παράκουσαν την εντολή του, εκείνοι έριχναν την ευθύνη ο ένας στον άλλον τιμωρώντας έτσι και τους ανθρώπους και το φίδι.

Η τιμωρία των ανθρώπων ήταν καθοριστική και μας ακολουθεί από τότε και για πάντα, από τους πρωτόπλαστους και περνώντας έτσι από γενιά σε γενιά. Ο θάνατος είναι το μεγαλύτερο από τα δεινά που επέρχονται εξαιτίας της αμαρτίας των πρώτων ανθρώπων πάνω στη γη. Γίνεται λόγος όχι μόνο για το σωματικό θάνατο, αλλά και για τον πνευματικό.

Ο πνευματικός θάνατος, σημαίνει το χωρισμό του ανθρώπου από το Θεό, την απομάκρυνση από την ευθύτητα, την καλοσύνη, τη χαρά και την ειρήνη. Στο σωματικό θάνατο μιλάμε για το χωρισμό της ψυχής από το σώμα και τη φθορά αυτού στο χρόνο.

Καθημερινά στις ζωές μας γίνεται λόγος μεταξύ καλού και κακού. Αμαρτίες που διαπράττονται, λάθη, σφάλματα και ένα μαύρο πέπλο που σκεπάζει τις ψυχές των ανθρώπων εκείνων που έχουν παρασυρθεί κι έχουν πέσει στην παγίδα του κακού. Βέβαια, το κακό υπάρχει <<εν δυνάμει>> κι όχι <<εν ενεργεία>>, αυτό σημαίνει πως όλοι έχουμε μία ροπή προς τη λανθασμένη κατεύθυνση και η μετέπειτα πορεία είναι ξεκάθαρη επιλογή του καθενός.

 

2

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.