Δύο ακόμα πολύ ξεχωριστοί καλλιτέχνες φιλοξενήθηκαν στο studio του πανεπιστημιακού Ραδιοφωνικού σταθμού του Παντείου Πανεπιστημίου Spam Radio(spamradio.gr) στην εκπομπή Rising with the Stars. Φυσικά δεν ήταν άλλοι από τους νέους αλλά πολύ ταλαντούχους κιθαρίστες Παύλο Κλεώπα και Γιώργο Αναγνωστόπουλο οι οποίοι παραχώρησαν κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για την μουσική τους πορεία, μίλησαν για πολλούς μεγάλους συνθέτες της κλασσικής μουσικής αλλά και για ηχηρά ονόματα κιθαριστών που τους ενέπνευσαν.

Κάποιες πιο συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με την πορεία και τα κατορθώματα των δύο καλλιτεχνών θα παραθέσουμε παρακάτω.

Ο Παύλος Κλεώπας, είναι πτυχιούχος της κλασσικής κιθάρας με δάσκαλο τον Στέλιο Μούστο, με τον οποίο συνεχίζει και σήμερα στο Θουκιδίδειο ωδείο ώστε να δώσει το δίπλωμά του τον Ιούλιο του 2017. Στο παρελθόν έχει μαθητεύσει δίπλα στον Κώστα Γρηγορέα. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια που αφορούν την τεχνική και την ερμηνεία από κορυφαίους Έλληνες και ξένους solist όπως ο Dejan Ivanovich, Roberto Ausell, Hubert Keppel, ο Μιχάλης Κονταξάκης, Φώτης Κουτσοθόδωρος καθώς και σεμινάρια ερμηνεία παλαιάς μουσικής με τον παναγιώτη Αδάμ. Φυσικά, έχει συμμετάσχει σε διαγωνισμούς από όπου έχει αποσπάσει διάφορ βραβεία( Φίλωνας 2016-Δ’ κατηγορία β’ βραβείο, Φίλωνας 2014-Γ’ κατηγορία α’ βραβείο, Φεστιβάλ Κιθάρας Καρδίτσας-σε διαγωνισμό σολίστ γ’ βραβείο). Επίσης ασχολείται με τα ανώτερα θεωρητικά, ω μαθητής του Αλέξανδρου Διονάτου και τον Γενάρη του 2017 θα δώσει για το πτυχίο της αρμονίας. Τον σεπτέμβρη του 2014, έπαιξε ζωντανά στο τρίτο πρόγραμμα, στο πλαίσιο του εορτασμού των 60 του χρόνων. Παράλληλα ασχολείται με την ηλεκτρική κιθάρα. Ήταν μέχρι το Καλοκαίρι του 2016 μέλος των Groove Aloud και είχε εμφανιστεί σε πολλές μουσικές σκηνές της Αθήνας όπως είναι ο Σταυρός του Νότου και το Κεράμειο.

Ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος είναι από τους ανερχόμενους κιθαρίστες της νεότερης γενιάς και έχει διακριθεί σε πολλούς πανελλήνιους διαγωνισμούς. Ξεκίνησε κιθάρα με τον Γιάννη Πετρίδη και την Αλεξάνδρα Χριστοδήμου στο Εθνικό Ωδείο και σπούδασε με υποτροφία στο Royal Welsh College of Music and Drama στο πλευρό του John Mills. Σήμερα μαθητεύει δίπλα στον Μιχάλη Κονταξάκη, με τον οποίο πήρε το Δίπλωμ΄του με Άριστα και Α’ Βραβείο, στα πλαίσια του μεταδιπλωματικού προγράμματος που διδάσκει στο Σύγχρονο Ωδείο. Έχει παρακολουθήσει master class με κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα διεθνώς όπως είναι ο Ricardo Gallen Rene Izquier, Dejan Ivanovich, Anthony Graham Devine, Duo Mlis, Αντιγόνη Γκόνη κ.α. Έχει δώσει συναυλίες σε Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο και Ισπανία. Έχει επίσης αναλάβει τη μουσική επιμέλεια της παράστασης «Παραμύθι χωρίς όνομα».

Συνέντευξη

Πως γνωριστήκατε?

Παύλος: Γνωριστήκαμε στα διάφορα festival  που συμμετείχαμε και οι δυο. Συγκεκριμένα πριν από ένα διαγωνισμό, που αγχωμένοι καθώς ήμασταν και κάναμε ζέσταμα αρχίσαμε να μιλάμε για το πρόγραμμα που θα έπαιζε ο καθένας μας

Γιώργος: Ναι κάπως έτσι έγινε. Ήταν σε ένα διαγωνισμό που ο Παύλος ήταν πολύ αγχωμένος και εγώ είχα φθάσει εκεί τελευταίος και εντελώς στο κόσμο μου. Εκεί λοιπόν γνωριστήκαμε και δέσαμε γιατί καταλάβαμε πως δεν ήμασταν μόνο αυτό και πως δένουμε σαν άνθρωποι.

Άρα στους διαγωνισμούς δεν υπάρχει μόνο ανταγωνισμός αλλά καμιά φορά γεννιούνται και δυνατές φιλίες.

Παύλος: Υπάρχει υγιής ανταγωνισμός.

Γιώργος: Ακριβώς. Και όταν υπάρχει εκτίμηση μεταξύ των διαγωνιζομένων ο ανταγωνισμός δε μπορεί να χαλάσει τη σχέση μεταξύ τους. Κατά βάση είμαστε άνθρωποι.

Το είδος μουσικής που παίζεται  δεν είναι ένα είδος που συνηθίζεται από παιδιά της ηλικίας σας. Τι είδους αντιμετώπιση έχει αυτή σας η επιλογή από τους φίλους σας;

Γιώργος: Το μεγαλύτερο θέμα δεν είναι το πώς αντιμετωπίζεται από τους φίλους μας. Είναι μια γενικότερη έλλειψη γνώσης όσον αφορά το θέμα της κλασικής μουσικής. Στην ελληνική κοινωνία. Στην Ουαλία, για παράδειγμα, που έζησα κάποιο καιρό σπουδάζοντας αντιμετωπίζουν τους κλασικούς μουσικούς σαν κάτι ιδιαίτερο, σαν χαρισματικούς ανθρώπους, σαν λόγιους. Στην Ελλάδα απλά δεν υπάρχει γνώση. Το πρώτο πράγμα που θα σε ρωτήσει κάποιος είναι αν παίζεις σε μια μπάντα ή αν ξέρεις μπουζούκι. Αυτά όμως είναι θέματα του εκπαιδευτικού συστήματος αλλά και των ίδιων των μουσικών που δεν έχουν ανοιχθεί αρκετά ώστε να γνωστοποιήσουμε τη μεγάλη παράδοση της κλασικής μουσικής.

Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη μουσική; Η κιθάρα ήταν το πρώτο μουσικό όργανο με το οποίο ασχοληθήκατε;

Παύλος: Εγώ δε ξεκίνησα από μικρή ηλικία ώστε να φτάσω σταδιακά στο σημείο που είμαι τώρα. Είχα ασχοληθεί  δυο χρόνια στο δημοτικό αλλά τότε το έβλεπα ως αγγαρεία και το άφησα. Μετά το γυμνάσιο άρχισε να με τραβά η ηλεκτρική κιθάρα καθώς άκουγα και πολύ rock μουσική. Αποφάσισα λοιπόν να ξαναπιάσω τη κλασική κιθάρα για να με βοηθήσει να εξελίξω την ηλεκτρική. Η κλασική κιθάρα όμως όντας ένα τελείως διαφορετικό μουσικό όργανο άρχισε να με συνεπαίρνει.

Τι είναι αυτό που κάνει τη κλασσική μουσική να ξεχωρίζει;

Γιώργος: Για μένα είναι λάθος να μπαίνουμε σε αξιολογικές διαφορές.Αυτό που είναι όμως γεγονός είναι πως η κλασική μουσική έχει μια μεγάλη παράδοση, η οποία διδάσκεται στα διάφορα πανεπιστήμια πράγμα που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε  ως μια πολύ καλή συστηματική εκπαίδευση. Αν ξεκινήσει κάποιος την ενασχόληση του με τη μουσική την εφηβική ηλικία αν δεν έχει μια συτηματοποιημένη μέθοδο δε θα καταφέρει πολλά πράγματα.Αν δεν έχεις γεννηθεί και αναπτυχθεί σε ένα μουσικό περιβάλλον, αν δεν έχεις πιάσει ένα μουσικό όργανο από νωρίς δε μπορείς νομίζω να εκφραστείς μουσικά πέρα από ένα συστηματοποιημένο τρόπο. Η κλασική μουσική είναι η πιο γερά θεμελιωμένη μουσική παράδοση που υπάρχει. Είναι κάτι που ξεκινάει από το Μεσαίωνα και φτάνει στο σήμερα. Όπως είπα όμως στην αρχή δε σημαίνει πως είναι καλύτερη. Πρέπει να ασχολείσαι με όλα τα είδη ,να έχεις ανοιχτά αυτιά .

Σας έχει κερδίσει όμως λίγο παραπάνω η κλασσική μουσική

Γιώργος: Εμένα προσωπικά ναι αλλά όχι σαν ακροατής, σαν επαγγελματίας. Είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Σαν ακροατής προσπαθώ να ακούω και να ενημερώνομαι για το οτιδήποτε. Αυτό τον καιρό ας πούμε ασχολούμαι πάρα πολύ με την ινδική μουσική. Επαγγελματικά όμως δε μπορείς να είσαι διασπασμένος, τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ.

Παύλος: Οι δυο αυτές  θέσεις μπορεί να διαχωρίζονται όπως λέει ο Γιώργος αλλά μπορεί και να συνδέονται ,είναι πολλά αυτά στα οποία με έχει βοηθήσει η κλασσική μουσική ώστε να προσεγγίσω άλλα κομμάτια.

Πιστεύετε πως η Ελλάδα είναι έτοιμη να δεχτεί και να καταλάβει ανθρώπους με το δικό σας ταλέντο και όραμα;

Γιώργος: Ίσως αυτό να είναι και το ζητούμενο του ταλέντου μας να τους κάνουμε να δεχτούν και να καταλάβουν τη δουλειά μας

Αυτό δε προϋποθέτει και κάποιες γνώσεις;

Γιώργος: Αυτό είναι θέμα παιδείας. Πρέπει να το δούμε ως λειτούργημα γιατί αν πάψει να είναι λειτούργημα τότε γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό.

Αντιμετωπίζεται τη μουσική ως επάγγελμα;

Γιώργος: Η μουσική είναι κάτι στο οποίο πρέπει να αφιερωθείς εντελώς .Αν έχεις μια περιουσία και μπορείς να ξοδεύεις χρήματα για να αγοράζεις όργανα, τότε όλα είναι κάλα.Αν όμως  δεν έχεις τη δυνατότητα αυτή και δε το βλέπεις ως κάτι επαγγελματικό δε θα σου δοθούν ποτέ οι ευκαιρίες που ενδεχομένως σου αξίζουν. Θα σου φέρω πάλι ένα παράδειγμα από την Ουαλία, αν ένας μουσικός κάνει συναυλία κλασικής μουσικής δωρεάν θεωρείται κάτι σαν απεργοσπάστης. Έτσι οι κόποι σου πάνε κατά κάποιο τρόπο χαμένοι και δε μπορείς να δημιουργήσεις ένα καλύτερο αποτέλεσμα.

Πείτε μας, πιστεύετε ότι κάποιος μπορεί αν επιβιώσει κάποιος ασχολούμενος αποκλειστικά με τη μουσική;

Παύλος: Εξαρτάται.

Γιώργος: Από τη μουσική σαν μουσική στην Ελλάδα όχι. Από τη μουσική ειδικά όχι. Είναι εύκολο να το συνεχίσεις με μαθητές άμα έχεις δουλέψει για κάποια χρόνια και έχεις καταφέρει να μαζέψεις κάποιους μαθητές και έχεις χτίσει ένα όνομα. Από εκείνους μπορείς να βγάλεις σίγουρα τα προς το ζειν άμα είσαι άνθρωπος με δυνατότητες, με ήθος και τίμιος ας πούμε. Πράγμα που εντάξει αφενός δεν δημιουργεί ευκαιρίες για σολιστική καριέρα. Και ο Καβάκος, ας πούμε, που είναι το κυρίως όνομα στη κλασσική μουσική στην ουσία την σολιστική του καριέρα την έχει περατώσει και εκτός Ελλάδος όπως και οποιοσδήποτε που θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με αυτό το πράγμα. Από την άλλη οι μαθητές είναι για εμένα το πιο ωραίο πράγμα. Δηλαδή δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει ένας σοβαρός καλλιτέχνης που να μπορεί να συναναστρέφεται με τους μαθητές του και να μην παίρνει ο ίδιος πράγματα από αυτούς και να μην προσπαθεί να τους μεταδώσει πράγματα που ο ίδιος έχει πετύχει.

Και με τον Ρενέ τον Ισκέρδο, που έχω κάνει πάρα πολλά μαθήματα και ήταν αυτό που με κάλεσε στην Ισπανία, βλέπω αυτή τη χαρά να μεταδώσει (όσα ξέρει). Μελετούσα ας πούμε σε ένα δωμάτιο και έκανα ένα λάθος και ορμάει μέσα στο δωμάτιο και φωνάζει «αυτή η νότα είναι λα αναίρεση όχι λα δίεση ας πούμε». Να μου λέει κάτι τέτοια, και να μου δείχνει πως πρέπει να βάλω πιο σωστά το χέρι το ένα το άλλο. Και με τον δάσκαλο μου τώρα τον Μιχάλη τον Κονταξάκη, ο οποίο αγαπάει πραγματικά τους μαθητές του και είναι από τους πιο τίμιους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στον χώρο. Με τρομερή ποιότητα σαν άνθρωπος γενικότερα.

Οπότε η απάντηση είναι διδασκαλία στην ερώτηση που κάνατε, δεν υπάρχει δηλαδή από την «καθαρή» εντός εισαγωγικών μουσική, επαγγελματικό μέλλον στην χώρα αυτή.

Μέσα από τα live;

Γιώργος: Όχι, όχι.

Θα θέλατε να πείτε κάτι σχετικά με τον Roland Dyens; Έναν μεγάλο κιθαρίστα που έφυγε μόλις φέτος.

Γιώργος: Πράγματι ο Roland Dyens είναι είναι μια από τις μεγαλύτερες απώλειες της χρονιάς. Ένας πάρα πολύ χαρισματικός άνθρωπος.

Πως βλέπετε τις μουσικές επιλογές που έχουν οι νέοι σήμερα; Οι περισσότεροι νέοι δεν ψάχνουν να βρουν αυτό που όντως τους αρέσει. Αρκούνται σε αυτό που τους πλασάρουν.

Γιώργος: Δεν θα σου απαντήσω για τους νέους. Εγώ πιστεύω ότι φταίει η ευκολία με την οποία οι νέοι έχουν πρόσβαση στη μουσική σήμερα. Δηλαδή σκέψου ότι πριν από 50 χρόνια δεν υπήρχαν ούτε ηχεία. Έμπαινες σε μαγαζί να φας ένα γεύμα και δεν σε βομβάρδιζαν ήχοι ας πούμε. Δηλαδή, η στιγμή που θα πήγαινες σε μια συναυλία είχε για εσένα τρομερή αξία. Περίμενες πως και πως το τέλος της εβδομάδας για να ακούσεις, δεν ξέρω, να ακούσεις τους Rolling Stones που είχαν έρθει εδώ και τους έδιωξε η αστυνομία(γέλια). Δεν ξέρω, έχει γίνει τόσο εύκολο και πρέπει να έχεις το μικρόβιο αν θες να πας λίγο παραπέρα. Τώρα, είναι δύσκολη ερώτηση για να σου πω κάτι παραπάνω. Εγώ θεωρώ ότι έχει δύο όψεις αυτό το πράγμα. Η ευκολία της πρόσβασης. Δηλαδή είναι δυσκολότερο να αποδώσεις την αξία που αντιστοιχεί στην μουσική. Και όχι από αξιολογική σύγκριση αλλά σαν μέρος του εαυτού σου.

Παύλος: Σημαντικό ήταν τότε ότι είχες τη δυνατότητα να πας και σε ένα δισκάδικο.

Ακριβώς επειδή έχουμε τη δυνατότητα να ψάχνουμε μήπως τελικά μπορούμε να βρούμε περισσότερα αλλά δεν αξιοποιούμε τα μέσα που μας δίνονται σωστά;

Παύλος: Έχουμε πρόσβαση σε άπειρα ποιοτικά τραγούδια, αλλά έχουμε πρόσβαση και σε άπειρη σαβούρα(γέλια).

Γιώργος: Όχι αξιολογικές κριτικές Παύλο.

Απλά οι περισσότεροι νέοι θα μπουν στο Ίντερνετ να ακούσουν αυτό που άκουσαν και στο ραδιόφωνο.

Γιώργος: Είσαι αυστηρή νομίζω.

Απλά έχουμε παραδείγματα από άτομα στον περίγυρω μας που δεν κάνουν καμία μουσική έρευνα και μπορεί και να «στην πουν» και από πάνω.

Γιώργος: Ε εκεί σίγουρα άμα πάνε να στην πούνε για την μουσική που ακούς είναι κακό. Αλλά εντάξει πιστεύω ότι υπάρχουν πάρα πολλοί που κάνουν την έρευνα τους και ψάχνουν. Δεν είναι δηλαδή μειοψηφία. Τουλάχιστον στον δικό μου κύκλο.

Παύλο θα σου κάνουμε μια προσωπική ερώτηση. Σκέφτεσαι να ξαναμπείς σε κάποιο σχήμα;

Παύλος: Βέβαια, ήδη ψάχνω. Κυρίως στον χώρο του progressive rock, progressive metal. Και γενικότερα δεν θέλω να ασχοληθώ μόνο με την κλασσική κιθάρα, θέλω να ασχοληθώ και με την ηλεκτρική. Και στο μέλλον να ασχοληθώ και με την Jazz περισσότερο.

Ποιο είναι το αγαπημένο είδος κιθάρας του καθενός ξεχωριστά. Η ακουστική, η κλασσική, η ηλεκτρική ή η ηλεκτρακουστική;

Γιώργος: Αυτά είναι κατασκευαστικά, το θέμα είναι στη μουσική.

Ναι, αλλά η καθεμία παράγει διαφορετικό ήχο. Δεν έχετε κάποια προτίμηση;

Γιώργος: Ναι ας πούμε ο Hose Gonzalez έπαιζε ηλεκτρική με κλασσική κιθάρα ως επί των πλείστων, η οποία όμως δεν είναι η κλασσική. Έχετε ακούσει φαντάζομαι Hose Gonzalez, στη διαφήμιση της Sony. Το θέμα είναι τη μουσική θα βγάλεις από αυτό το πράγμα. Και εντάξει εγώ όπως είπα και πριν είμαι ταγμένος στη μουσική. Ως δράση. Προφανώς ακούω και γουστάρω και άλλα είδη. Αλλά θεωρώ ότι έχω να προσφέρω σε αυτό τον τομέα.

Παύλος: Εγώ καταρχήν θεωρώ ότι όλες έχουν την αξία τους και την ιστορία τους. Αλλά τείνω λίγο περισσότερο στην κλασσική και την ηλεκτρική.

Σκέφτεστε να κυκλοφορήσετε κάποια δισκογραφική δουλειά;

Γιώργος: Εγώ προς το παρόν όχι. Δεν το σκέφτομαι καν. Θεωρώ ότι είναι μια πολύ μεγάλη ευθύνη, μια κατάθεση ψυχής ας πούμε. Δηλαδή άμα δεν έχει περάσει μια μακρά περίοδος ωρίμανσης ας πούμε δεν έχει νόημα να κάνεις κάτι τέτοιο. Πρέπει όντως να έχεις να κάνεις μια στιβαρή δήλωση γιατί μένει για πάντα.

Παύλος: Και εγώ προς το παρόν δεν έχω σκεφτεί κάτι. Έχω εστιάσει πιο πολύ στο δίπλωμα της κλασσικής που θα δώσω τον Ιούλιο του 2017. Στο μέλλον θα το σκεφτόμουν σίγουρα κάποια στιγμή αλλά τώρα δεν με απασχολεί τόσο σε αυτή τη φάση.

Γιώργος: Και προφανώς Παύλο θα κάνεις πολλές συναυλίες τώρα με το πρόγραμμα του διπλώματος και θα μας κρατήσεις ενήμερους για αυτό.

Παύλος: Ακριβώς αυτό! Αυτή στιγμή δεν υπάρχει κάποια solo συναυλία, θα εμφανιστώ μόνο σε κάποιες μικρές ωδειακές συναυλίες, τώρα μες στον Δεκέμβρη πριν τα Χριστούγεννα.

Τι πιστεύετε ότι χρειάζεται για να καθιερωθεί στον χώρο ένας καλλιτέχνης;

Παύλος: Πιστεύω ότι παίζουν μεγάλο ρόλο οι γνωριμίες. Αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό.

Γιώργος: Ναι, παίζουν οι γνωριμίες αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις πρέπει να έχει πέσει και ανάλογη σκληρή δουλειά. Δηλαδή ελάχιστε είναι οι περιπτώσεις που έπεσαν εξ ’ουρανού(γέλια) σαν από μηχανής, προφανώς όχι Θεοί, σαν από μηχανής τέρατα ας πούμε! Χωρίς να έχουν τις αντίστοιχες δυνατότητες.

Παύλος: Είναι θέμα αποφάσεων, πολλές φορές θέμα τύχης εννοείται.

Γιώργος: Θέλει μια σχετικά υγιή και ίσως πιο ενεργή κοινωνικότητα. Θέλει θυσίες. Είχα δει ένα βίντεο με μια καλλιτέχνη που πλέον έχει κάνει τεράστιο όνομα και ξεκίνησε από του YouTube, η Valentina Lisitsa. Πλέον παίζει στα μεγαλύτερα concert halls του κόσμου, ως το μεγάλο ταλέντο του πιάνου. Και είχα ακούσει, όταν λέει ήταν ακόμα στην Ακαδημία, αυτή μελετούσε σαν τρελή κάθε μέρα και η συγκάτοικός της έπαιρνε τηλέφωνο για να κλείνει συναυλίες. Και λέει (αστειευόμενη) ότι την καλύτερη δουλειά δεν την έκανε εκείνη αλλά η συγκάτοικός της που ήταν τσελίστρια. Με λίγα λόγια θέλει κυνήγι, θέλει μια δόση τύχης και πολλή δουλειά. Είναι συνδυασμός όλων.

Τα μουσικά talent show πιστεύετε ότι βοηθάνε στην καθιέρωση ενός καλλιτέχνη.

Γιώργος: Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής είναι κάτι σαν την Eurovision. Δηλαδή όλα αυτά είναι κάτι με ψιλό σαθρά θεμέλια πλέον. Δηλαδή όταν έχεις να σε coachάρει κάποιος, του οποίου δεν είναι αυτή η δουλειά του όπως στο Voice που coaches είναι ο Μουζουράκης που άρχισε να τραγουδάει πριν λίγα χρόνια-φυσικά γουστάρω πάρα πολύ τη φωνή του- αλλά δεν είναι όμως διδάσκαλος της φωνητικής. Δεν είναι ούτε managers οι coaches αυτοί ούτε δάσκαλοι φωνητικής. Αυτά τα παιδιά έχουν ανάγκη από τους συγκεκριμένους επαγγελματίες να τους κατευθύνουν γιατί υπάρχουν πράγματι πολύ αξιόλογα ταλέντα.

Στο Voice οι coaches μπορούν να δώσουν κάποια κομμάτια (στους μαθητευόμενους τους) αλλά πέρα από αυτό δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο. Όπως είπα είναι σαν την Eurovision, στην οποία όποιος έχει πάει έχει χαθεί. Εκτός από τους Abba βέβαια, για όλους τους υπόλοιπους αγνοείται η τύχη του γιατί είναι κάτι πρόσκαιρο. Είναι κάτι παροδικό δεν έχω να πω κάτι άλλο.

Σχετικά με τον όρο καλλιτέχνης, θεωρείται ότι καλλιτέχνης είναι κάποιος που έχει κάνει μουσικές σπουδές, έχει πάρει κάποιο αντίστοιχο πτυχίο ή μπορεί να είναι και κάποιος που δεν έχει όλα αυτά τα διπλώματα;

Παύλος: Τα διπλώματα, εντάξει, είναι μια τυπική απόδειξη κάποιων ικανοτήτων. Μπορεί κάποιος να μην έχει χαρτιά αλλά να έχει ζήσει κάποια πράγματα, να έχει ασχοληθεί γενικότερα με την τέχνη και να είναι πολύ πιο πλούσιος από κάποιον, ο οποίος έχει πτυχία.

Γιώργος: Ναι, εμένα από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, τραγουδιστές και όχι μόνο είναι η PJ Harvey. Δεν έχει πτυχία μουσική αλλά έχει πολύ δυνατή παρουσία στη σκηνή. Δυστυχώς δεν την είχα δει όταν ήρθε, γιατί ήρθε εδώ στην Ελλάδα, και είχα υποχρεώσεις και δεν μπόρεσα να την δω. Αλλά αυτό, μην σας πω ότι οι περισσότερες περιπτώσεις το ταλέντο δρα χωρίς σπουδές όταν υπάρχει σε τεράστιο βαθμό όπως στην PJ Harvey, όπως σε άλλες περιπτώσεις.

Παύλος: Και γενικότερα σε πολλούς καλλιτέχνες, για παράδειγμα στη σκηνοθεσία. Είναι πάρα πολλοί σπουδαίοι σκηνοθέτες που ήταν αυτοδίδακτοι αλλά είχαν πάρα πολλά πράγματα να πούνε.

Γιώργος: Δεν ξέρω αν έχετε ακούσει τον Claude Debussy που είναι ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες του Ιμπρεσιονισμού. Στην ουσία ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που ξέφυγαν από τη μορφή της τέχνης σαν τεχνική γιατί είχε, άμα παρατηρήσετε τη μουσική του και τη συγκρίνετε με άλλες μουσικές, ένα τρομερό ένστικτο. Δηλαδή αυτό που έγραφε δεν ήταν αποκύημα απλά της μακρά παράδοσης που υπήρχε πίσω από αυτόν. Ήταν κάτι το οποίο πήγαζε, από την τεράστια προσωπικότητα του και ταλέντο του, από αυτό το μυαλό του δεν ξέρω από πού το αποκόμισε αυτό…είναι θέμα ταλέντου.

Εσείς ως κιθαρίστες και όχι ως κεντρικοί τραγουδιστές πως αισθάνεστε; Πάντα στο επίκεντρο της προσοχής βρίσκεται ο τραγουδιστής. Πως νιώθετε εσείς για αυτό;

Παύλος: Πάντα μπροστά είναι ο τραγουδιστή, αυτός που κάνει στο show, αυτό που παίζει ας πούμε με το κοινό. Αλλά εντάξει πιστεύω πως σε μια μπάντα χρειάζεται ο καθένας να κάνει σωστά τη δουλειά του. Πρέπει να υπάρχει χημεία πάνω στη σκηνή και να γίνεται μεταξύ τους ένα παιχνίδι. Όπως ο τραγουδιστής έχει την ευκαιρία να βγει μπροστά έτσι και ο κιθαρίστας, πιθανότατα με κάποιο solo, μπορεί και αυτό να βγει μπροστά.

Γιώργος: Και δεν είναι το θέμα να βγεις μπροστά. Το θέμα είναι να βγει μια ωραία μουσική, ένα ωραίο show. To οποίο show δεν είναι πάντα δέσμιο με το τι θα βγει μπροστά, με τι τρόπο. Προς θεού, δεν νιώθουμε μειονεκτικά.

Θα μας πείτε δύο λόγια για τον Baden Powell και τον Barrios και κατά πόσο τους προτιμάτε και σας αρέσουν προσωπικά;(ερώτηση ακροατή)

Γιώργος: Εν τάχει, για τον Baden Powell δεν έχω ψαχτεί πάρα πολύ, έχω ακούσει απλά λίγο από τη μουσική του και είχα τρελαθεί. Τον θεωρώ από τους πολύ ταλαντούχους κιθαρίστες και κάνει πολλά πράγματα πάνω στο όργανο.

Γιώργος: Για τον Barrios μπορούμε να σου πούμε και εγώ και ο Παύλος πάρα πολλά. Εάν έρθεις αγαπητέ ακροατή στο ρεσιτάλ μου στο Atene μου θα ακούσεις  το περίφημο Catedral του Barrios. Είναι από τις πολύ σταθερές μορφές.

Παύλος: Πολύ αγαπημένος στους κιθαρίστες, σε όλα τα ρεσιτάλ ακούγεται κάποιο έργο του.

Γιώργος: Χαμένος για κάποιο λόγο κατά τη διάρκεια του 70.

Παύλος: Πιθανόν λόγω του Segovia.

Γιώργος: O οποίος ήταν εχθρός του. Να πούμε επίσης για τον Barrios, ότι δεν ήταν απλά κιθαρίστας. Ήταν και ποιητής και ένας από τους μεγαλύτερους λόγιους της Ουρουγουάης.

Παύλος: To στυλ του θυμίζει τον Chopin παρόλο που ο Barrios έζησε αρκετές δεκαετίες μετά τον Chopin.

Γιώργος: Και όχι μόνο τον Chopin. Ήταν ένας κιθαρίστας που είχε μελετήσει το έργο πάρα πολλών συνθετών και αποκρυσταλώνεται το στυλ του Chopin, κάποια πράγματα του Bach.

Παύλος: Σε συνδυασμό με ήχους από την Λατινική Αμερική.

Γιώργος: Ξεκάθαρα.

Τι κιθάρες χρησιμοποιείτε εσείς, και ποιοι είναι οι κατασκευαστές τους;(ερώτηση ακροατή)

Παύλος: Κλασσική κιθάρα. Κατασκευαστής Νίκος Ευθυμίου.

Γιώργος: Κλασσική κιθάρα. Κατασκευαστής Παύλος Γύπας.

Ευχαριστούμε πολύ τους Παύλος Κλεώπας και Γιώργος Αναγνωστόπουλος

 

Επίσης ευχαριστούμε πολύ το Spam Radio(spamradio.gr)

Ερωτήσεις: Σταυρούλα Πολλάτου και Γωγώ Τσίντζα

Απομαγνητοφώνηση: Σταυρούλα Πολλάτου και Γωγώ Τσίντζα

Οι φωτογραφίες με τον Παύλο και τον Γιώργο τραββήχτηκαν από τη Σταυρούλα Πολλάτου

4

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.